DRY czyli unikanie niepotrzebnej i szkodliwej redundancji w kodzie.. cierpienie dużych projektów, nad którymi ciężko zapanować po latach dopisywania kolejnych funkcjonalności i zmianach koncepcji…

explicit jest lepsze niż implicit, czyli unikamy MAGII w kodzie. I działania poprzez tzw. efekt uboczny.

louse coupling and tight cohesion – fundamentalny wzorzec projektowy Django. Czyli minimalne zależności poszczególnych warstw/modułów projektu oraz silna spójność w obrębie warstwy/modułu. I tutaj im mniej zależności między poszczególnymi warstwami tym lepiej. A spójność im większa tym lepiej. Spójność modułu jest odwrotnie proporcjonalna do jego odpowiedzialności.
Przykładem nagminnym rozpowszechnionym w oprogramowaniu komercyjnym wysokiej zależności między modułami jest komunikowanie się dwóch modułów poprzez globalne zmienne. Bądź sterowanie z modułu Y modułem X poprzez ustawienie flagi x przez moduł Y. Innym jest przekazywanie parametru do funkcji poprzez strukturę, która zawiera więcej informacji niż potrzeba samej funkcji.
Przykładem braku spójności w wewnątrzmodułowej jest występowanie zupełnie nie powiązanych ze sobą funkcji w jednym module. Dobrą tendencją w projektowaniu oprogramowania jest maksymalizacja spójności wewnątrz modułowej przy minimalizacji zależności między modułami.

odseparowanie logiki biznesowej od prezentacji. Django ma model, szablon i widok. I tutaj separuje przy pomocy szablonów dane, które mają być prezentowane od tego jak mają być prezentowane (widok).

Niestety tendencja w oprogramowaniu komercyjnym jest taka, że programujemy bez zasad. Liczą się tylko nowe funkcjonalności kosztem jakości. Nikogo z menadżerów nie interesuje JAK zostało napisane oprogramowanie/moduł ważne CZY spełnie wymagania. To się tylko liczy. A zasady zostawmy akademikom.

A tutaj link do projektowej filozofii Django dla wnikliwych:

http://docs.djangoproject.com/en/dev/misc/design-philosophies/

warto przeczytać i zacząć stosować w swoich projektach.